اين تكاليف الهى بايد به وسيلهء يك فرد از افراد بشر براى آنان ابلاغ گردد و اين فرد كه پيامبر ناميده مىشود و افراد ديگر بشر را با وظايف و تكاليفى كه خداوند در راه تكامل و هدايت آنان مقرر داشته است ، آشنا سازد تا حجت خدا بر آنان تمام گردد و هركس از روى برهان و دليل يكى از دو راه سعادت و يا هلاكت را انتخاب كند . اين است معناى آن چه قرآن مىگويد : لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ يَحْيى مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ . « 1 » و اين هم روشن است كه پيامبرى و سفارت الهى مقام و منصبى است بس بزرگ و با عظمت كه افراد زيادى چشم طمع بر آن دوخته و آرزوى رسيدن بر چنين مقامى را - گرچه از روى دروغ و حيله - در مغز خود مىپرورانند . اين است كه بايد مدعى اين مقام براى اثبات ادعاى خود شاهد و گواه روشنى ارائه دهد تا شيادان و مدعيان دروغگو و گمراه‌كننده نتوانند ، از اين مقام سوء استفاده نموده ، در لباس مدعيان واقعى و راهنمايان حقيقى ، خودنمايى كنند . اين شاهد و گواه نيز نمىتواند از كارها و اعمال عادى باشد كه ديگران هم بتوانند نظير آن را بياورند و ادعاى دروغين‌شان را ثابت نمايند و حق جلوه دهند . بنابراين ، بايد اين شاهد و گواه از اعمالى باشد كه نواميس و قوانين طبيعت را درهم شكند و بر خلاف مسير عادى و طبيعى جريان يابد و ديگران را از آوردن چنين گواه و شاهدى ، ناتوان سازد ؛ اين گونه اعمال خارق‌العاده را كه تنها پشتوانه و شاهد پيامبرى و نبوت است « معجزه » و انجام دادن آن را « اعجاز » مىنامند . نقش اعجاز در اثبات نبوت چون اعجاز شكستن قوانين طبيعت و انتخاب مسيرى بر خلاف مجراى عمومى عالم آفرينش است ، نمىتواند بدون اذن و عنايت خاص پروردگار از كسى به وقوع بپيوندد و تا قدرت و نيروى غيبى و خدايى در كار نباشد وقوع چنين عمل غير طبيعى از هيچ‌كس امكان‌پذير نخواهد بود . بنابراين ، اگر كسى ادعاى نبوت كند و خدا هم از وى پشتيبانى نموده ، با سلاح معجزه مجهزش سازد ، در اين صورت مردم را به سوى جهل و گمراهى سوق داده ، باطل را ترويج و تصديق نموده است و اين عمل نسبت به ساحت قدس خداى حكيم محال و غير ممكن مىنمايد و هرگز از وى

--> ( 1 ) انفال / 42 .